|
De Exa500 was een zware camera en met de 250 mm lens er op een gevaarlijk wapen. Een collega omschreef de kwaliteit van de lens als vensterglas. Een vriendin zag hoe geschokt ik was. Ze trooste me door te zeggen dat een foto emotie moest hebben en dat ik op dat gebied prima slaagde. Nog steeds bedankt, Magda.
De eerste negatieven waren geen prijswinnaars. Het grootste probleem zat in het ontwikkelen van de films en een treurige (eveneens Russische) vergroter. Maar de Domiplan mistte flink wat contrast.
Na een voorzomer hard werken (met dank aan de slechte roosterplanning van de VU) kocht ik een Olympus OM1. Ik had geen geld meer voor vakantie dus verbleef ik bij mijn ouders. Daar ontstond het niet zo briljante idee om zelf kleur te ontwikkelen en af te drukken. De zomer van 1976 was bijzonder heet en probeer dan de baden maar eens op 20° met een tolerantei van plus/minus 0,2° te houden ...
(This page in English)
|
